Nawiązuje do bardzo starej tradycji Ayurwedy, holistycznego systemu medycyny, właściwego dla Indii, zawierającego w sobie naukę, religię i filozofię. Według tego systemu pokarm jest darem nieba, dlatego też przyrządzanie i spożywanie potraw i napojów wymaga odpowiedniej powagi i skupienia, pochłania tym samym mnóstwo czasu i wymaga specjalnych zabiegów.

Dzięki wykopaliskom archeologicznym wiemy dziś, że około 7000 roku p.n.e., w rejonie doliny Indusu uprawiano bakłażany, sezam indyjski oraz udomowione bydło garbate. Z trzeciego tysiąclecia p.n.e. pochodzą natomiast najstarsze ślady uprawy gorczycy, kardamonu, kurkumy i pieprzu.

Zwyczaje kulinarne kuchni indyjskiej kształtowały się przez wieki dzięki różnym plemionom zamieszkującym przed wiekami tereny w dolinie Indusu. W II tysiącleciu p.n.e. pojawiło się kilka miast, zamieszkiwanych przez potomków żyjącej dziś na południu subkontynentu Indyjskiego ludność Drawidyjska, których kultura znikła po najeździe północnych plemion zwanych Ariami. Dzięki nim mamy dzisiaj sanskryt, języki indoeuropejskie, Wedy, kult krowy, kilka religii, hinduizm i buddyzm, a także tak popularny już na całym świecie wegetarianizm. Wiele przepisów kulinarnych pochodzących z tamtego okresu jest nadal aktualnych i popularnych.

Na kulinarne przyzwyczajenia mieszkańców Indii, szczególnie północnej części, ogromny wpływ wywarli muzułmanie. To dzięki nim, do indyjskiej książki kucharskiej weszły mięso baranie i jagnięcina. Natomiast menu pozbawione zostało wieprzowiny.

Mimo prób kolonizatorów francuskich, portugalskich i angielskich, na szczęście nie udało się zmienienia przyzwyczajeń kulinarnych Hindusów. Kuchnia indyjska, dzięki swojej różnorodności, a także przyprawom, które przywołują na myśl dalekie egzotyczne podróże, przypada do gustu wielu smakoszom z całego świata. Restauracje serwujące dania kuchni indyjskiej powstają w miastach i miasteczkach na wszystkich kontynentach.